او التّخلّق باخلاق الشّرك فى الانحناء و الايماء الى الارض ، و امر ان يرفض تقبيل الارض و الرّكاب و اليد ، فانّ ذلك من سيماء الجبّارين و اخلاق المتكبّرين . ترجمه : چون مولانا حاكم شد اشارت فرمود به آنكه بوسه دادن به زمين و ركاب و دست « 1 » برگيرند ، و حرام كرد آن را ، و در آن باب سجل فرمود نبشتن ، نبشت كه : امير المومنين ، يعنى : مولانا لذكره السلام ، شما را اى مردمان ! نهى مىكند از بوسه دادن خاك و غير خاك ، در آن وقت كه به حضرت او ميرسيد « 2 » ، يا بوسه در ركاب او دهيد در موكب خلافت ، تا عادت اهل شرك گيريد ، در پشت خم دادن و به زمين اشارت كردن ، و آن معانى از ميان بر گرفت ، كه اين اخلاق جباران و گردن كشان و متكبران بود « 3 » . من كلام الحكماء و الدعاة ( 19 ) التّواضع يقرّبك الى ربّك ، و يذهب عنك حسد النّاس ، و يوجب ذلك محبّتهم و عطفهم . ترجمه : تواضع تو را به خداوند خود نزديك گرداند ، و حسد مردمان از تو دور كند ، و دوستى و شفقت ايشان تو را حاصل كند . ( 20 ) التّواضع حطّ الانسان نفسه الى منزلة دون منزلته لغير

--> ( 1 ) - اصل : به زمين و دست از ركاب . ( 2 ) - اصل : ميرسد . ( 3 ) - حاكم در سال 403 اين دستور را داده است ، بنگريد به تاريخ يحيى بن سعيد انطاكى چاپ كراچوسكى ص 207 و الحاكم بامر اللّه محمد عبد اللّه عنان ص 85 و اتعاظ الحنفاء ص 309